Rodelbaan Kophutte

Met wat moeite hebben we de kinderen zover de wandeltocht naar de rodelbaan van Mühlbach aan te gaan. Het wordt even doorstappen, zeker een half uur tot 40 minuten maar dat moeten de jonge beentjes toch mákkelijk kunnen dachten wij… De allerkleinste Oostenrijkse guppies doen het dus tsja, waarom wij niet?! Al na tien minuten vraagt Mikki of we er nu eíndelijk zijn, ze kán niet meer… Ojee wat nu? Nog niets in zicht. Nou ja op de slee dan maar, mama trekt je wel omhoog.. Aiai, spijt!! Loodzwaar en elke paar stappen leek er minstens een kilo aan gewicht bij te komen. Maar beloofd is beloofd dus ik zet door tot ik echt geen stap meer kan verzetten en we het bord van de rodelbaan inmiddels (in de verte) zien. Hup meis, rennen. Hoe eerder we er zijn hoe sneller kun je sleeën. En dat werkt. Als een speer is ze boven, ik sjok erachteraan. Maikel heeft nergens last van ‘hij had het natuurlijk niet beloofd’ Grrr…. Eenmaal boven zien we de iets hoger gelegen Kopfhutte waar je ook sleetjes kunt huren (€ 3,50 p/st.) Maar gelukkig hoeven wij niet nóg hoger en kunnen wij op onze eigen sleetjes vol gas de baan af. Alhoewel… Het ging behoorlijk hard op sommige stukken en de bochten waren soms gewoon te scherp waardoor hilarische taferelen volgden. Eenmaal beneden kan men de gehuurde sleetjes achterlaten, de weg oversteken en de skibus weer omhoog nemen. Totaal uitgeput van het klimmen, het uit de bochten vliegen en afremmen met mijn voeten hoor ik een hoog stemmetje achter me… “Nóg een keer mama”!!

lichtlab   sport klaus   Nespresso   Fatboy    facebook you tube twitter